Nieuwe Podcast aflevering: Sekswerk in tijden van Corona / met professionele lieverd, Lisa

In deze Paraplupraat aflevering spreekt Niki met professionele lieverd Lisa.

Samen bespreken ze hoe ze de eerste paar maanden van sekswerk tijdens de Corona pandemie hebben ervaren.

Veel luisterplezier!

EEN GOED BEGIN IS HET HALVE WERK

Dat hoop ik maar, want we hebben best hard gewerkt om deze podcast te maken!

Een paar weken geleden kwam Berna Meijer onder mijn rode paraplu!

Het was niet de allereerste aflevering die we opnamen, maar ik was toch best wel nerveus.

Niet alleen omdat het hele concept van een podcast hosten nieuw en spannend is voor me, maar ook omdat Berna iemand is die ik enorm bewonder. En ik wilde het graag goed doen en geen stomme dingen zeggen.

En natuurlijk is dat alsnog gebeurd, want ik weet dondersgoed dat ze Meijer heet, en in mijn nerveusheid zei ik in de intro Meijers. Ik vind het al weken vervelend, heb overwogen de intro opnieuw op te nemen, we hebben gekeken of we de S er af konden snijden, dat was lastig want ik praat best snel.

Omdat ik geen excuus meer wilde hebben om de eerste aflevering uit te stellen hebben we hem toch maar gewoon gelanceerd.

In mijn vorige post noemde ik al dat we het niet groots wilden doen vanwege de huidige wereld-omstandigheden, maar juist stil. Ook zodat we dan lekker onze groove konden vinden mbt het posten.

Gisteren kreeg ik opeens een berichtje van Foxxy Angel, die ik afgelopen week vertelde dat we binnenkort live zouden gaan.

En toen dacht ik, oh nee! En werd ik best nerveus, want verdorie ik hoop toch maar dat ze het leuk vindt. Maar ook enthousiast, want, onze allereerste luisteraar!!

Niet veel later kreeg ik van een andere vriendin ook een berichtje binnen.

En toen werd ik nog nerveuzer, maar ook enorm enthousiast want, godverdomme, we zijn dus nu ECHT begonnen! Nu kunnen we niet meer terug.

INTERNATIONAL SEX WORKERS DAY

Het is vandaag International Sex Workers Day!!

Een van mijn favoriete feestdagen. Waarom? Omdat het symbool staat voor community.

Op 2 juni 1975 kwamen ongeveer 100 sekswerkers bijeen en hadden zij de Saint-Nizier kerk in Lyon, Frankrijk bezet om hun woede te uiten over de criminaliserende en uitbuitende leef- en werk omstandigheden voor sekswerkers.

Op 10 juni, om 17:00 uur werd de kerk op brute wijze ingevallen door de politie. Dit leidde tot een nationale beweging voor sekswerkers rechten die hierna in Europa en meer delen van de wereld werd verspreid.

Van de website van NSWP (Global Network of Sex Worker Projects) :

On 2 June 1975, approximately 100 sex workers occupied Saint-Nizier Church in Lyon, France, to express their anger about their criminalised and exploitative living conditions. They hung a banner from the steeple which read ‘Our children do not want their mothers to go to jail’, and launched a media campaign to broadcast their grievances to the world. Their action made national and international news headlines, started a strike that involved sex workers from all over France, and created a legacy of activism that is celebrated each year on International Sex Workers’ Day.
Meer lezen hierover kan hier.

Het thema van deze dag is om sekswerkers te eren en aandacht te krijgen voor de discriminatie en uitbuitende werkomstandigheden waar veel sekswerkers mee leven.

Voor mij is dit de leukste sekswerk-dag omdat het niet enkel gaat om de nare dingen, maar het ook een soort eerbetoon is. Een eerbetoon aan alle sekswerkers die hebben gestreden voor betere omstandigheden voor sekswerkers. Een eerbetoon aan alle sekswerkers van wie dit misschien niet hun favoriete baan ooit is maar hier wel zelf voor kiezen omdat zij voor hun familie willen zorgen. Een eerbetoon aan alle sekswerkers die dagelijks te maken hebben met stigma, maar zich niet klein laten maken hierdoor.

Voor mij betekent deze dag iets als “wij zijn er, en of je het leuk vind of niet, wij gaan nergens heen“.

Ook Nederlandse sekswerkers vieren deze feestdag elk jaar.

Dit jaar heeft het PIC (Prostitutie Informatie Centrum) onze Belle (Internationaal symbool voor sekswerkers rechten) een symbolisch mondkapje opgedaan. Het PIC roept hiermee op om sekswerk, net als alle andere contactberoepen weer toe te staan.

Read more

De Corona-bubbel

Vorig jaar zat ik steeds een beetje vast want ik vond het eng om echt te starten met mensen uit te nodigen voor podcasts. In mijn vorige Blogposts heb ik daar meer over gedeeld. Ik was eigenlijk vooral bang voor allerlei dingen.

Toen dit jaar begon, ging er ergens een knop om en deed ik gewoon wat ik moest en wilde doen om daadwerkelijk deze podcast te lanceren. We hadden een aantal afleveringen gepland, opgenomen, en om de week hadden we een nieuwe opname staan, die allemaal enorm leuk waren om te doen. Ik vond het steeds leuker om afleveringen te plannen en op te nemen. Ik had het gevoel dat ik mijn groove begon te vinden en alles net lekker begon te lopen.

En toen, kwam Corona.

En toen zat ik een tijdje in een corona-bubbel, zoals de meeste mensen denk ik wel.

Read more

Ben je bereid om op je bek te gaan?

Als je ook maar iets leest over personal or business growth dan kom je altijd een variant tegen van “ben je bereid om op je bek te gaan?”. Meestal hoor je het in een keynote speech als “je zult falen. Maar de kunst is om weer overeind te komen”.
Iedere keer als ik dat hoor, en dat is best vaak want ik houd van @GaryVee, denk ik “ja dat klopt.” Dan denk ik een beetje nostalgisch terug aan mijn falen van voorheen.

Ik snap het concept. ik begrijp het concept. 
Dacht ik.

Ken je dat gevoel van, dat mensen je heel duidelijk iets vertellen en dat je het hoort, het begrijpt, denkt dat je het in je opneemt? Maar dan hoor je het opeens van iemand anders, iemand buiten je kring en dan denk je “Godverdomme. Dat is het!”

Dat had ik afgelopen dinsdag. Ik probeerde met mijn zanglerares een doel te formuleren en we waren aan het praten. We dronken lekkere warme thee, er lag een grote rozenkwarts op tafel naast het lieve bosje roze bloemen. Heerlijk!
Ik had op een gegeven moment al het gevoel dat we vooral tegen mijn onzekerheid aanliepen. Toen ze opeens haar kopje thee neerzette, me aankeek en tegen me zei: “Niki, ben je bereid om op je bek te gaan?”.

Misschien, omdat ze het als een vraag formuleerde en niet als een statement. Misschien omdat het daardoor als een soort uitdaging klonk waardoor ik dacht “ik ben geen weak bitch, kom maar op” en misschien omdat ze me zo vol liefde en begrip aankeek terwijl ze deze, op zich, best “harde” vraag stelde. Maar opeens dacht ik dus “Godverdomme. Dat is het”.

En het antwoord was: kennelijk niet
Maar ik wil het wel.

Ik bedoel, ik wil niet écht op mijn bek gaan. Maar opeens viel het kwartje dat je niet iets moois kunt creëren of winst kunt behalen op welk gebied dan ook, zonder dat je eerst een aantal keer flink op je bek gaat. Dus misschien, wil ik het wel. 

De opname van de allereerste aflevering van Onder mijn Rode Paraplu was op 09-09-2019

Weken van te voren zei ik al tegen Martijn dat ik een soort angst voelde en de drang voelde om het uit te stellen. Maar we deden het niet.
Samen met de liefste Lisa deden we op de negende van de negende een test-opname. En ik, voelde me niet ready. Het ging niet, niet zoals ik had gehoopt. Want ook al hadden we van te voren afgesproken dat we waarschijnlijk deze opname niet eens zouden gaan gebruiken en dat het een test was om het format te bekijken etc.. Ergens hoopte ik kennelijk toch dat ik een natuurtalent zou blijken te zijn en dat alles perfect zou gaan.

Maar iets zat me dwars. Iets over de angst om mensen hun tijd te verspillen. Iets over angst voor judgement. Iets van onzekerheid of ik überhaupt wel iets kan en “Jezus ik moet een intro maken: wie the fuck ben ik eigenlijk?”. En ook iets van “Ik cam al 9 jaar, alles wat ik doe is on the spot ik kan dit”, iets van hoogmoed dus. Wat dan weer een opmerkelijke combinatie is met angst. Of, misschien ook niet. Iets met ego-dingen en dat je vanuit angst misschien dan een soort van arrogantie ervaart? Misschien als een soort zelfbescherming.

Misschien was het ook geen hoogmoed, maar gewoon hoop.   

Hoe dan ook, ik ging op mijn bek. 

Niet heel hard. Misschien zien Lisa en Martijn het niet zoals ik het zie. Maar voor mijn ego was het een klap.
Waar ik dan stiekem wél trots op ben, is mezelf. Want ook al ging ik op mijn bek, ik had de volgende dag in plaats van op de grond te blijven liggen, een evaluatie gemaakt van mijn ervaring: wat ik had opgemerkt, wat ik fijn vond, wat niet en waar winst te behalen is.

Ik ging op mijn bek, maar ik ben weer opgestaan. 

Sinds mijn lieve zanglerares mij die uitdaging heeft gegeven, voel ik me elke dag meer gemotiveerd om op mijn bek te gaan.

En ik heb misschien wel heel erg zin om te zien hoe mijn volgende val er uit zal zien, en, hoe ik dan weer overeind zal komen.